منابع، صنعت و سرمایه گذاری در اسپانیا

اسپانیا

منابع، صنعت و سرمایه گذاری در اسپانیا

منابع، صنعت و سرمایه گذاری در اسپانیا

منابع و قدرت

اسپانیا یکی از مهمترین و متنوع ترین صنایع معدن در اروپا است. ذغال سنگ mainly که عمدتاً در کوه های کانتابین ، کوردیلرا شرقی ایبری و سیرا مورنا تولید می شود – بخش قابل توجهی از کل تولید مواد معدنی کشور را تشکیل می دهد. سایر محصولات اصلی شامل فلزاتی مانند آهن ، مس ، سرب ، روی ، تنگستن ، اورانیوم ، جیوه و طلا است. به هر حال ، برای رقابت با سایر کشورهای اتحادیه اروپا ، صنعت معدن اسپانیایی مجبور به بازسازی است. این نیاز در آستوریاس بسیار ضروری بوده است ، جایی که منجر به اعتراض شدید معدنچیان ذغال سنگ علیه سیاست های دولت شده است.

با وجود برجستگی دیرینه صنعت معدن ، به طور کلی ، منابع معدنی اسپانیا محدود است ، و ذخایر زغال سنگ این کشور دیگر برای نیازهای انرژی آن کافی نیست. علاوه بر این ، اسپانیا عملاً هیچ بنزینی برای خود ندارد و پتانسیل تجاری منابع گاز طبیعی آن محدود است. در نتیجه ، اسپانیا ، زمانی یک کشور صادرکننده مواد معدنی بود ، اما اکنون مواد معدنی را در مقیاس گسترده از جمله زغال سنگ و نفت وارد می کند.

نیروگاه های حرارتی ، واقع در نزدیکی منابع زغال سنگ یا بنادر که روغن وارداتی دریافت می کنند ، نیمی از نیازهای برق اسپانیا را تأمین می کنند. این کشور همچنین به شدت به برق آبی متکی است ، که عمدتا توسط رودخانه های شمالی آن تأمین می شود ، که تقریباً یک ششم برق آن را ایجاد می کنند. برای مقابله با کمبود انرژی ، دولت اسپانیا در دهه 1960 یک برنامه بلندپروازانه انرژی هسته ای اتخاذ کرد. اولین نیروگاه هسته ای در سال 1968 شروع به کار کرد و چندین کارخانه اضافی در دهه 1980 شکل گرفت. در سال 2006 کارخانه 1968 بسته شد ، و دولت در صدد بود به سمت انرژی تجدید پذیر حرکت کند. در حقیقت ، در اوایل قرن بیست و یکم ، اسپانیا به یکی از مأمورین برجسته انرژی تجدیدپذیر اتحادیه اروپا از جمله انرژی خورشیدی و باد تبدیل شد. در سال 2007 نیروگاه های حرارتی خورشیدی در نزدیکی سویا افتتاح شد و پارک های بادی در سراسر کشور ایجاد شد.

ساخت

صنعتی شدن اولیه اسپانیا در پشت دیوارهای تعرفه بالا اتفاق افتاد و بیشتر صنایع در مقیاس کوچک باقی ماندند ، بخشی از آن به دلیل کمبود مواد اولیه کافی و سرمایه گذاری و بخشی نیز به دلیل تقاضای ضعیف داخلی. از نظر تاریخی ، تولید صنعتی در سواحل شمالی و در کشور باسک ، کاتالونیا و منطقه مادرید متمرکز شده است در حالی که سایر مناطق اسپانیا توسعه اقتصادی کمی را تجربه کرده اند. با این حال آزادسازی اقتصاد در دهه 1960 و هجوم سرمایه گذاری های خارجی تعدادی از بنگاه های بزرگ را به آن افزود. این نیز به تنوع در صنعت اسپانیا کمک کرد. بارزترین نمونه این تغییر ، صنعت خودروسازی بود. قبل از سال 1960 اسپانیا تعداد کمی وسیله نقلیه موتوری ساخت ، اما در اواخر دهه 1980 میلادی تولید 1.5 میلیون دستگاه خودرو در کارخانه های متعلق به فورد ، رنو ، جنرال موتورز و شرکت اسپانیایی SEAT (عمدتا متعلق به فولکس واگن) بود. در دهه 1990 ، با آزاد كردن دولت شركتهاي صنعتي دولتي ، آزادسازي بيشتر صنعت اسپانيا صورت گرفت و مقررات ارتباطات از راه دور باعث گسترش زيرساخت ها شد. در همین حال ، شرکت های اسپانیایی ، با تشویق سیاست های دولت ، با افزایش بودجه خود برای تحقیق و توسعه ، شروع به افزایش دانش خود در زمینه فناوری های وارداتی کردند.

آهن ، فولاد و کشتی سازی از دیرباز صنایع سنگین غالب در آستوریاس و کشور باسک بوده اند ، اما در دهه 1970 و 80 به دلیل تکنولوژی منسوخ و افزایش هزینه های انرژی کاهش یافتند. بخش اعظم این صنعت سنگین توسط شرکت های متخصص در علم و فناوری جایگزین شد ، و این نشان دهنده سرمایه گذاری های کلان دولت در توسعه بیوتکنولوژی ، منابع انرژی تجدید پذیر ، الکترونیک و ارتباطات است. تولید پارچه های نخی و پشمی ، کاغذ ، پوشاک و کفش در کاتالونیا و همسایگان والنسیا قابل توجه است. سایر صنایع پیشرو شامل ساخت مواد شیمیایی ، اسباب بازی و وسایل برقی (تلویزیون ، یخچال و ماشین لباسشویی) می باشد. صنایع مصرف گرا ، مانند فرآوری مواد غذایی ، ساخت و ساز و مبلمان ، یا در نزدیکی بازارهای مصرفی خود در شهرهای بزرگ یا در مناطق روستایی واقع شده اند که محصولات کشاورزی و الوار نزدیک به آن هستند.

در آغاز قرن بیست و یکم ، مادرید ، کاتالونیا و کشور باسک به تسلط خود بر متالورژی ، کالاهای سرمایه و تولید شیمیایی ادامه دادند ، اما تولید صنعتی در بخش های مختلف به مناطق جدیدی مانند ناوارا ، لا ریوجا ، آراگون و والنسیا گسترش یافته است.

دارایی، مالی، سرمایه گذاری

در دوران رژیم فرانکو ، بانکهای اسپانیا نقش اصلی را در رشد صنعتی ایفا کردند و به کنترل بیشتر صنعت این کشور پرداختند. بخش بانکی چنان تنظیم شده بود که حتی تعداد شعب بانکی که می توانست نگهداری کند کنترل می شد. تنها در اواخر رژیم بود ، در سال 1974 ، بانکداری همان نوع آزاد سازی را که در دهه 1960 برای اقتصاد به کار گرفته شده بود ، تجربه کرد. در سال 1978 به بانکهای خارجی اجازه فعالیت در اسپانیا داده شد و تا دهه 1990 ده‌ها بانک خارجی شعب تأسیس کردند. اما در اواخر دهه 1990 ، با ترک برخی از بانکهای خارجی و برخی دیگر توسط بانکهای اسپانیایی سهم خارجی از بازار بانکی کاهش یافته بود. خارج شدن سرمایه در قرن بیست و یکم به نگرانی اصلی اسپانیا تبدیل شد زیرا صاحبان حساب های داخلی و بین المللی با ترس از پرداخت بدهی بانکهای اسپانیایی به دلیل بحران منطقه یورو ، وجوه خود را به خارج از کشور منتقل کردند.

بانک مرکزی اسپانیا Banco de España (بانک اسپانیا) است. اسپانیا پس از رعایت معیارهای همگرایی ، در سال 1998 به اتحادیه اقتصادی و پولی اتحادیه اروپا پیوست ، و بانکو دی اسپانیا بخشی از سیستم اروپایی بانکهای مرکزی شد. بانکو دی اسپانیا علاوه بر اینکه بانک دولت است ، بر بانکهای خصوصی کشور نیز نظارت دارد. این مسئولیت به عهده وزارت اقتصاد است. در سال 1999 اسپانیا یورو را به عنوان واحد پولی رسمی خود تصویب کرد و در سال 2002 یورو جایگزین پاستا به عنوان پول ملی شد.

اگرچه اسپانیا تعداد زیادی بانک خصوصی دارد ، اما مدت هاست که صنعت بانکداری تحت سلطه تعداد انگشت شماری از موسسات بزرگ قرار دارد. در طول دهه 1990 ، دولت در آماده سازی برای ادغام در اتحادیه پولی اروپا ، ادغام های بانکی را برای ایجاد مؤسسات مالی رقابتی تر ترغیب کرد ، روندی که در قرن بیست و یکم با شدت بیشتری ادامه یافت. این فرآیند سه گروه بزرگ بانکی ایجاد کرد: بانکو دی سانتاندر مرکزی هیسپانو ، بانکو بیلبائو ویزکاایا آرژانتین و CaixaBank. با این حال ، حتی قویترین بانکهای اسپانیا نیز مطابق با استانداردهای جهانی از نظر اندازه متوسط ​​هستند و در آغاز قرن بیست و یکم تنها بانکو دی سانتاندر مرکزی هیسپانو در بین موسسات مالی پیشرو جهان قرار گرفت. با این وجود ، بانک های اسپانیا در دهه اول قرن بیست و یکم به طرز چشمگیری رشد کردند ، اگرچه بخش اعظم این رشد به دلیل ایجاد حباب مسکن و ساخت و ساز که در سال 2009 رخ داد ، رونق گرفت. سقوط قیمت املاک و مستغلات ، همراه با یخ زدگی در بازارهای جهانی اعتبار ، بانک های اسپانیا را در معرض دید خود قرار داده و بیش از حد تحت فشار قرار داده است.

اسپانیا به طور سنتی دارای دومین مجموعه متمایز از بانک های معروف به cajas de ahorros (بانکهای پس انداز) است که تقریبا نیمی از کل سپرده های پس انداز کشور و حدود یک چهارم اعتبار بانکی را تشکیل می دهد. این مؤسسات غیرانتفاعی در ابتدا به صورت استانی یا منطقه ای مستقر بودند و موظف بودند مبلغ مشخصی را در استان های محل سکونت خود سرمایه گذاری کنند ، اما اکنون آنها برای همه نقاط کشور باز هستند. مازادها در ذخایر قرار داده شده یا برای رفاه محلی ، فعالیتهای محیطی و پروژه های فرهنگی و آموزشی مورد استفاده قرار می گرفتند. بزرگترین بانک پس انداز La Caja de Ahorros y Pensiones مستقر در بارسلونا (بانک بازنشستگی و پس انداز) است که به عنوان “La Caixa” معروف است. مرز بین بانکهای پس انداز و بانکهای تجاری در قرن بیست و یکم مبهم شده بود. این تمایز به دلیل بحران مالی سال 2009 کاملاً پاک شد زیرا اصلاحات در بخش پس انداز بانکی منجر به ادغام گسترده و تجاری سازی شد. در واقع ، گروه Bankia در سال 2010 با ادغام هفت بانک پس انداز منطقه ای ایجاد شد ، و بازسازی بیشتر در این بخش به عنوان یک اقدام ضروری برای تقویت آن در برابر شوک های آینده تلقی شد.

یک ستارهدو ستارهسه ستارهچهار ستارهپنج ستاره (2 امتیاز, میانگین: 5.00 از 5)
Loading...

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

© تمام حقوق به ساحل آفتاب متعلق است.
طراحی توسط: فلاح نت